Mijn motor
is nooit zomaar
een machine
geweest
Dit is het verhaal achter Vitrigale. Dit is mijn verhaal.
Op een dag in 2007 — ik weet niet meer precies wanneer — kreeg ik een telefoontje van mijn vader.
“Kan je eens langskomen? Ik heb iets dat ik je wil laten zien… of geven.” Zijn exacte woorden weet ik niet meer, maar mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt.
2007
Twee jaar eerder had mijn vader een nieuwe Triumph Bonneville gekocht, een moderne heruitgave van een iconische motor uit de jaren ’60. Ik vond die motoren fantastisch: het karakter, het geluid — een échte motorfiets.
Ondertussen was ook de Triumph Thruxton op de markt gekomen, de café-racer versie. Ik was er meteen weg van. Mijn vader en ik hadden er al vaak samen over gesproken.
Toen ik bij hem aankwam, stond er een motor onder een hoes.
“Help die er eens afhalen,” zei hij.
Daar stond ze. Een bloedrode Triumph Thruxton. Voor mij.
Ik was sprakeloos. Zo’n prachtige motor cadeau krijgen — hoeveel geluk kan een mens hebben?
Deze motor gaat hier nooit meer weg.
Maar het leven veranderde. Ik startte een nieuw bedrijf en had steeds minder tijd voor hobby’s, waaronder motorrijden. Mijn Thruxton bleef vaker en vaker in de garage staan… tot hij er uiteindelijk nauwelijks nog uitkwam.
De jaren daarna reed ik er met enorme trots mee rond. Ik kocht accessoires, aangepaste kledij, en beleefde er vier fantastische zomers mee. Twee keer ging ik er zelfs mee op reis, samen met mijn vader. Tent achterop, en richting Italië, Oostenrijk en Zwitserland. Samen door de bergen rijden — momenten die ik nooit zal vergeten.
Dat voelde niet juist. Niet voor zo’n iconische motor.
En zeker niet voor míjn motor — een geschenk van mijn vader, vol herinneringen aan onze reizen samen.
Daarom besloot ik iets anders te doen. Ik haalde de motor uit de garage en plaatste hem in de inkomhal. Zo kon ik er opnieuw van genieten — niet door ermee te rijden, maar door ernaar te kijken.
En ik was niet de enige.
Bezoekers reageerden meteen enthousiast. De motor werd vaak de ijsbreker bij een eerste ontmoeting.
“Waarom verbergen
we onze motoren?”
Het idee
Door die reacties — en door het plezier dat ik er zelf opnieuw aan beleefde — nam ik een beslissing. Tegelijk stelde ik mezelf een vraag:
waarom zetten niet meer mensen hun motor in huis?
Zoveel motoren leiden een verborgen leven in donkere garages, terwijl ze eigenlijk kunstwerken zijn. Voor mij is een motor net als een schilderij. Of een bijzonder meubelstuk.
En zo ontstond het idee: niet zomaar een motor in huis - maar een meubelstuk waarin een motorfiets centraal staat.
Tom.
